ผมเป็นแพนด้ามาจากญี่ปุ่น

 

1.
ไม่รู้เก่งคุงคิดอะไรของเค้า
อยู่ดีๆก็เอากระดาษหลายต่อหลายแผ่นมาแปะที่ตัวผม
ผมก็รู้สึกรำคาญและหยุดหงิด...
เอาอะไรมาติดทำไมเนี่ย!!!!!!!
เอาออกปายยยยยยยย ตูร้อน....

2.
ผ่านไปหลายนาที...  เก่งคุงก็ติดเสร็จ
เออ! ติดเส็รจแล้วก็เอาออกไปเร็วๆ รำคาญโว้ย
ไม่รู้ว่าผมหูฝาดไปรึปล่าว หรือว่าผมร้อนจนบ้าไปแล้ว
เก่งคุงบอกว่าจะติดแบบนี้ไปซักอาทิตย์นึง
พระเจ้า! ผมต้องมีกระดาษเหล่านี้ติดอยู่ตั้งเจ็ดวันเลยเหรอเนี่ย!

นี่พ่อคุ้ณณณณ...
ไม่รู้รึไงว่าเค้าห้ามเอาอะไรมาติดที่ตู้เย็น
เครื่องมันจะร้อนและเปลืองไฟ

ซักพักเก่งคุงถอยหลังออกไป
หยิบกล้องมือถือขึ้นมา แชะ! แชะ! แชะ!
แล้วก็ยิ้ม... แววตามีความสุข
สงสัยจะบ้าไปแล้วแน่ๆ อยู่ดีๆก็ยิ้ม
คนเราน้อ....

3.
ไม่รู้เป็นอะไร?
อยู่ดีๆผมก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
อารมณ์หยุดหงิดและรำคาญเมื่อกี้นั้นหายไป
หายไปแบบปลิดทิ้ง
เหมือนความสุขมันผ่านเข้ามาในตัวผม
อ้า....ผมชอบความรู้สึกแบบนี้จัง

ความรู้สึกแบบนี้... มันคืออะไรกันนะ
มันเป็นเพราะรอยยิ้มพิลึกของเก่งคุงเมื่อครู่
หรือเป็นเพราะเจ้ากระดาษพวกนี้...
ใครก็ได้ช่วยตอบผมที


;;ตู้เย็นซัมซุง ประหยัดไฟเบอร์ 5 (ที่มีโปสการ์ดแปะอยู่เต็มตัว)